Ήμουνα σίγουρος πως δε θα έλειπε από το πάνελ ο Βασιλάρας ο Τάτσι με τέτοιο thumbnail στο βίντεο... όταν έρθει η στιγμή να μιλήσει ο Γκουρού του FFVII, θέλω να απομονωθώ απο κάθε εξωτερικό ήχο... φιλιά σε όλους στην ομαδάρα παιδιά!
Έχουμε υλικό προς κατανάλωση για μια ζωή, αλλά δεν φτάνει μια ζωή για να τα καταναλώσουμε όλα. Ή έστω και αυτά που θέλουμε. Και οι επιλογές πληθαίνουν αντί να μετριάζονται, πρόσβαση παντού, στα πάντα. Κι όπως έχει γράψει και ο Barry Schwartz (ψυχολόγος) υπάρχει το παράδοξο των επιλογών: όσο περισσότερες, πολύ παραπάνω από τις επιθυμητές ή από αυτές που μας είναι χρήσιμες, τόσο πιο πολύ δυσκολευόμαστε, και τόσο πιο πολύ απογοητευόμαστε από την όποια επιλογή εντέλει κάναμε. Γιατί όταν έχεις άπειρες επιλογές, ανεβαίνουν και οι προσδοκίες σου στο ταβάνι για αυτό που θα διαλέξεις να δεις, να φας ή να παίξεις (εν προκειμένω). Ενώ πριν 30 χρόνια πχ, ότι είχαμε το παίζαμε. Μας άρεσε ή όχι. Δεν είχαμε καν μέτρο σύγκρισης, ακόμα και η παντόφλα που παίζαμε τέτρις σε αυτήν (κι άλλα 32 mini games αν θυμάμαι καλά) μας φαινόταν ουάου. Προφανώς και είναι καλό να έχουμε επιλογές, απλά πρέπει λίγο να τις βάζουμε σε τάξη και με κάποιο όριο πάντα. Δεν γίνεται να παίξουμε τα πάντα. Όσο για το backlog, περισσότερο έχει να κάνει με τις επιθυμίες που συσσωρεύονται. Γιατί η βιβλιοθήκη των παιχνιδιών είναι μία, και περιμένει απλά κάθε φορά να διαλέξουμε κάποιο από αυτήν. Είτε πρόκειται για παιχνίδι που βγαίνει τώρα, είτε που έχει βγει εδώ και 10 χρόνια, σε αυτήν την τεράστια βιβλιοθήκη θα μπει. Και απλά στο μέλλον θα επιλέξουμε κάποιο. Πχ βγαίνει το ronin, και υπάρχει και το skyrim που θέλουμε και δεν έχουμε παίξει. Αυτόματα και τα δύο μπαίνουν και προσφέρονται ως επιλογές για το τι θα ξεκινήσουμε. Δεν είναι το παρελθόν δλδ που δημιουργεί το backlog του καθενός, αλλά το τι θέλουμε να παίξουμε στο κάθε μας παρόν. Γιαυτό και το backlog ανά πάσα στιγμή αλλάζει. Και ο μόνος τρόπος να μην το βλέπουμε ως βουνό πάντα, είναι απλά να αποδεχτούμε ότι 1ον) δεν θα τα παίξουμε ποτέ όλα, και 2ον) να το δούμε απλά ως κάποια παιχνίδια που είναι εκεί έξω, και θα επιλέξω τώρα κάποιο από αυτά.
Ως πατέρας 2 παιδιών πλέον έχω γίνει Dr. Strange και κάνω manipulate τον χρόνο για να βρίσκω έστω και ένα δίωρο τη μέρα για gaming! Θέλουμε main topic στην εκπομπή για gamers dads! 😂😂
Υπέροχο επεισόδιο τόσο λόγω της συζήτησης του Rebirth (με παρέα Τατσι) αλλα και λόγω της συζήτησης για το backlog. Προσωπικά χρησιμοποιώ ενα απλο word για baclog, στο οποίο ανα καιρούς πραγματοποιώ προσθαφαιρέσεις. Απλά νομίζω με τα χρόνια, και το λιγότερο ελεύθερο χρόνο για gaming, αρχίζω σιγα σιγά να τείνω στο "αη σηχτηρ backlog" και να το παρατήσω, γιατί ξέρω οτι είναι ακατόρθωτο να το μηδενίσω 😅
Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση όσον αφορά το backlog. Έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία 15-20 χρόνια. Παλιά δεν έβγαιναν τόσα πολλά παιχνίδια, ούτε τόσο σύντομα, ούτε τόσο μεγάλα, ούτε τόσες πληροφορίες σχετικά με το παιχνίδι. Κάποτε περιμέναμε ένα PC Master ή Computer Games και βλέπαμε τι θα είχε αυτόν τον μήνα και το παίζαμε αναγκαστικά. Κι αν δεν μπορούσες να το τερματίσεις, περίμενες την λύση στο επόμενο τεύχος. Σήμερα η πληροφόρηση έχει ξεφύγει. Πάρα πολλά παιχνίδια την ίδια περίοδο, τεράστιο μέγεθος, χωρίς ουσιαστικό λόγο τις περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα να δημιουργεί άγχος και υπερκορεσμό στον παίκτη. Ένας παράγοντας σε αυτό, θα μπορούσε να πεί κάποιος, είναι και οι συνδρομές. Σου δίνει αυτό το μήνα κάποια παιχνίδια το PS Plus ή φεύγουν από την υπηρεσία και "αναγκάζεσαι" να τα παίξεις ή απλά να τα δοκιμάσεις, τώρα που είναι η ευκαιρία, με αποτέλεσμα αυτα που θες πραγματικά να μπαίνουν στο backlog. Ούτε άπειρος χρόνος υπάρχει, ούτε τα χρήματα και ασυνείδητα μπαίνεις σε μια πιεστική κατάσταση ότι ΠΡΕΠΕΙ να τα παίξω γτ θα βγούν τα καινούρια και δεν θα προλάβω. Αυτό το έπαθα σε μεγάλο βαθμό όταν μεταπήδησα σε PS τα τελευταία 3 χρόνια και με το PS Plus "έπρεπε" να παίξω, τουλάχιστον, όλα τα μεγάλα παιχνίδια, πχ God of War, Horizon, Last of Us, Death Stranding κτλ. Εχω συνειδητοποιήσει ότι και εγω πλέον τα τελευταία χρόνια ψάχνω, αναγκαστικά, πάρα πολύ το How long to beat, που παλιά δεν το έκανα. Η δική μου λύση είναι λίστα με παιχνίδια που με ενδιαφέρουν πάρα πολύ, συνοδευόμενα με τον χρόνο που θέλουν και επιλέγω ανάλογα. Πάντα βάζω ένα μικρό indie μετά από ένα μεγάλο ή το παίζω παράλληλα για να μην έρθει το burnout, κάτι που τελευταία είναι σύνηθες. Τα μεγάλα παιχνίδια δυστυχώς αρχίζουν να κουράζουν και να τρομοκρατούν τους παίχτες. Και σίγουρα θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να τα παίξουμε όλα, όπως προείπε και κάποιος εδώ μέσα και απλά να είμαστε πιο επιλεκτικοί.Για τους γονείς-gamers, μπορούν ενδεχομένως να παίζουν 12-2 το βράδυ, όπως κάνει ενας φίλος, αφού κοιμηθούν τα παιδιά. Το άσχημο είναι ότι αρχίζει να υπερισχύει το ΠΡΕΠΕΙ να το παίξω από το ΘΕΛΩ να το παίξω και κάποια στιγμή θα οδηγηθούμε σε ένα πρόβλημα στην gaming βιομηχανία, όπου θα βγαίνουν περισσότερα παιχνίδια από όσα θα μπορεί να παίξει ο κόσμος. Το στοίχημα είναι να διατηρήσουμε σε ισορροπία αυτή την όμορφη ενασχόληση που έχουμε και αγαπάμε έτσι ώστε να παραμείνει ευχάριστη και να μην καταντήσει αγγαρεία.
Γεμάτη επεισόδιαρα και πάλι! Ευχαριστούμε παιδιά.
Ήμουνα σίγουρος πως δε θα έλειπε από το πάνελ ο Βασιλάρας ο Τάτσι με τέτοιο thumbnail στο βίντεο... όταν έρθει η στιγμή να μιλήσει ο Γκουρού του FFVII, θέλω να απομονωθώ απο κάθε εξωτερικό ήχο... φιλιά σε όλους στην ομαδάρα παιδιά!
Έχουμε υλικό προς κατανάλωση για μια ζωή, αλλά δεν φτάνει μια ζωή για να τα καταναλώσουμε όλα. Ή έστω και αυτά που θέλουμε.
Και οι επιλογές πληθαίνουν αντί να μετριάζονται, πρόσβαση παντού, στα πάντα. Κι όπως έχει γράψει και ο Barry Schwartz (ψυχολόγος) υπάρχει το παράδοξο των επιλογών: όσο περισσότερες, πολύ παραπάνω από τις επιθυμητές ή από αυτές που μας είναι χρήσιμες, τόσο πιο πολύ δυσκολευόμαστε, και τόσο πιο πολύ απογοητευόμαστε από την όποια επιλογή εντέλει κάναμε. Γιατί όταν έχεις άπειρες επιλογές, ανεβαίνουν και οι προσδοκίες σου στο ταβάνι για αυτό που θα διαλέξεις να δεις, να φας ή να παίξεις (εν προκειμένω). Ενώ πριν 30 χρόνια πχ, ότι είχαμε το παίζαμε. Μας άρεσε ή όχι. Δεν είχαμε καν μέτρο σύγκρισης, ακόμα και η παντόφλα που παίζαμε τέτρις σε αυτήν (κι άλλα 32 mini games αν θυμάμαι καλά) μας φαινόταν ουάου. Προφανώς και είναι καλό να έχουμε επιλογές, απλά πρέπει λίγο να τις βάζουμε σε τάξη και με κάποιο όριο πάντα. Δεν γίνεται να παίξουμε τα πάντα.
Όσο για το backlog, περισσότερο έχει να κάνει με τις επιθυμίες που συσσωρεύονται. Γιατί η βιβλιοθήκη των παιχνιδιών είναι μία, και περιμένει απλά κάθε φορά να διαλέξουμε κάποιο από αυτήν. Είτε πρόκειται για παιχνίδι που βγαίνει τώρα, είτε που έχει βγει εδώ και 10 χρόνια, σε αυτήν την τεράστια βιβλιοθήκη θα μπει. Και απλά στο μέλλον θα επιλέξουμε κάποιο. Πχ βγαίνει το ronin, και υπάρχει και το skyrim που θέλουμε και δεν έχουμε παίξει. Αυτόματα και τα δύο μπαίνουν και προσφέρονται ως επιλογές για το τι θα ξεκινήσουμε. Δεν είναι το παρελθόν δλδ που δημιουργεί το backlog του καθενός, αλλά το τι θέλουμε να παίξουμε στο κάθε μας παρόν. Γιαυτό και το backlog ανά πάσα στιγμή αλλάζει. Και ο μόνος τρόπος να μην το βλέπουμε ως βουνό πάντα, είναι απλά να αποδεχτούμε ότι 1ον) δεν θα τα παίξουμε ποτέ όλα, και 2ον) να το δούμε απλά ως κάποια παιχνίδια που είναι εκεί έξω, και θα επιλέξω τώρα κάποιο από αυτά.
Λογικές σκέψεις. Σωστά τα λες κι εσύ και ο ψυχολόγος. Αν πεθάνω και δεν έχω παίξει όμως το MGS V, δε θα μου το συγχωρήσω.
Ως πατέρας 2 παιδιών πλέον έχω γίνει Dr. Strange και κάνω manipulate τον χρόνο για να βρίσκω έστω και ένα δίωρο τη μέρα για gaming! Θέλουμε main topic στην εκπομπή για gamers dads! 😂😂
Ξεχωριστή σειρά πρέπει να γίνει κανονικά.
Μπράβο αλάνια. Συνεχίστε έτσι 🎉🎉
Υπέροχο επεισόδιο τόσο λόγω της συζήτησης του Rebirth (με παρέα Τατσι) αλλα και λόγω της συζήτησης για το backlog. Προσωπικά χρησιμοποιώ ενα απλο word για baclog, στο οποίο ανα καιρούς πραγματοποιώ προσθαφαιρέσεις. Απλά νομίζω με τα χρόνια, και το λιγότερο ελεύθερο χρόνο για gaming, αρχίζω σιγα σιγά να τείνω στο "αη σηχτηρ backlog" και να το παρατήσω, γιατί ξέρω οτι είναι ακατόρθωτο να το μηδενίσω 😅
Ίσως βλέπουμε τελικά λίγο λάθος το backlog.
Φοβερά side-quests είχε το Xenoblade 3 (όπως και το Unicorn Overlord που βγήκε πρόσφατα)
Τρομερά sides το xeno 3 όντως. Γιουνικορν δεν έχω πιάσει ακόμη. Θα τιμηθεί μετά το Ριμπερθ
Ευχαριστώ πολύ προκαταβολικά ❤
39:00 ποιος ξεχνάει το Bloodborne?! 😂
Καλά, αυτό το έχουν ξεχάσει κι οι ίδιοι. Επίσης, πρέπει να ρετουσαριστεί πλέον για να μεταφερθεί.
Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση όσον αφορά το backlog. Έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία 15-20 χρόνια. Παλιά δεν έβγαιναν τόσα πολλά παιχνίδια, ούτε τόσο σύντομα, ούτε τόσο μεγάλα, ούτε τόσες πληροφορίες σχετικά με το παιχνίδι. Κάποτε περιμέναμε ένα PC Master ή Computer Games και βλέπαμε τι θα είχε αυτόν τον μήνα και το παίζαμε αναγκαστικά. Κι αν δεν μπορούσες να το τερματίσεις, περίμενες την λύση στο επόμενο τεύχος. Σήμερα η πληροφόρηση έχει ξεφύγει. Πάρα πολλά παιχνίδια την ίδια περίοδο, τεράστιο μέγεθος, χωρίς ουσιαστικό λόγο τις περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα να δημιουργεί άγχος και υπερκορεσμό στον παίκτη. Ένας παράγοντας σε αυτό, θα μπορούσε να πεί κάποιος, είναι και οι συνδρομές. Σου δίνει αυτό το μήνα κάποια παιχνίδια το PS Plus ή φεύγουν από την υπηρεσία και "αναγκάζεσαι" να τα παίξεις ή απλά να τα δοκιμάσεις, τώρα που είναι η ευκαιρία, με αποτέλεσμα αυτα που θες πραγματικά να μπαίνουν στο backlog.
Ούτε άπειρος χρόνος υπάρχει, ούτε τα χρήματα και ασυνείδητα μπαίνεις σε μια πιεστική κατάσταση ότι ΠΡΕΠΕΙ να τα παίξω γτ θα βγούν τα καινούρια και δεν θα προλάβω. Αυτό το έπαθα σε μεγάλο βαθμό όταν μεταπήδησα σε PS τα τελευταία 3 χρόνια και με το PS Plus "έπρεπε" να παίξω, τουλάχιστον, όλα τα μεγάλα παιχνίδια, πχ God of War, Horizon, Last of Us, Death Stranding κτλ. Εχω συνειδητοποιήσει ότι και εγω πλέον τα τελευταία χρόνια ψάχνω, αναγκαστικά, πάρα πολύ το How long to beat, που παλιά δεν το έκανα.
Η δική μου λύση είναι λίστα με παιχνίδια που με ενδιαφέρουν πάρα πολύ, συνοδευόμενα με τον χρόνο που θέλουν και επιλέγω ανάλογα. Πάντα βάζω ένα μικρό indie μετά από ένα μεγάλο ή το παίζω παράλληλα για να μην έρθει το burnout, κάτι που τελευταία είναι σύνηθες. Τα μεγάλα παιχνίδια δυστυχώς αρχίζουν να κουράζουν και να τρομοκρατούν τους παίχτες. Και σίγουρα θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούμε να τα παίξουμε όλα, όπως προείπε και κάποιος εδώ μέσα και απλά να είμαστε πιο επιλεκτικοί.Για τους γονείς-gamers, μπορούν ενδεχομένως να παίζουν 12-2 το βράδυ, όπως κάνει ενας φίλος, αφού κοιμηθούν τα παιδιά.
Το άσχημο είναι ότι αρχίζει να υπερισχύει το ΠΡΕΠΕΙ να το παίξω από το ΘΕΛΩ να το παίξω και κάποια στιγμή θα οδηγηθούμε σε ένα πρόβλημα στην gaming βιομηχανία, όπου θα βγαίνουν περισσότερα παιχνίδια από όσα θα μπορεί να παίξει ο κόσμος. Το στοίχημα είναι να διατηρήσουμε σε ισορροπία αυτή την όμορφη ενασχόληση που έχουμε και αγαπάμε έτσι ώστε να παραμείνει ευχάριστη και να μην καταντήσει αγγαρεία.
Σωτήριο το HLTB. Ισχύει, πάντως, έχουμε ξεφύγει σε πλήθος.
❤
Θα με κάνετε να ξεκινήσω Dragon Ball στα 40...