Część II. Rodzic nowego pokolenia | TETE A TETE
HTML-код
- Опубликовано: 7 сен 2024
- Druga odsłona rozmowy z Twórczynią Metody Krakowskiej, to próba rozwiania wątpliwości i poszerzenia tematu o kwestie, których w pierwszej rozmowie zabrakło.
Prof. Jagoda Cieszyńska - psycholog oraz logopeda - ponownie w szczerej rozmowie w fotelu Tete a Tete.
Ostatnio było mnóstwo pytań o Centrum Metody Krakowskiej, odsyłam bezpośrednio do centrum, poniżej linki:
- / centrummetodykrakowskiej
- centrummetodyk...
- / centrummetodykrakowskiej
🔥 SUBSKRYBUJ kanał, kliknij dzwoneczek 🔔 i łapkę w górę 👍 DZIĘKUJĘ!
🔥Zapraszam również na Facebooka: / kanal.teteatete
#profesorCieszyńska #dzieckoinowetechnologie #bajkidladziecka
🔔 SUBSKRYBUJ kanał, żeby nie przegapić kolejnych odcinków 🔥dziękuję!
Do zobaczenia! 🙋♀
Mam nadzieję usłyszeć jeszcze wywiad z prof. Cieszyńską
Zainteresowanym tematem wpływu technologii na dzieci polecam książkę "Dzieci Ekranu". Przerażająca lektura, bardzo dużo wyników badań. Rozmowa z panią profesor jak zawsze wspaniała. Gdy słyszę jak matka mówi, że nie jest hipokrytką i skoro sama używa ekranów to daje je swoim dzieciom odpowiadam "a wódką też go na imieninach częstujesz?". Niestety są ludzie na takim poziomie, że nawet tak prymitywnego przekazu nie rozumieją.
Dodam, że tematem interesowałam się z racji zawodu dużo wcześniej niż starałam się o własne dziecko. Obecnie córeczka ma rok, wszelkie ekrany są bezwzględnie wyłączane gdy jest aktywna (tylko wieczorem oglądamy czasem z mężem jakiś film). Nie ma również żadnych grających i "migających" czy poruszających się zabawek (czasem puszczamy muzykę Pomelody dla dzieci i razem tańczymy, śpiewamy). Wszyscy znajomi dziwią się, że ona tak dużo "rozmawia", buzia jej się nie zamyka. Bardzo chętnie naśladuje wszystkie odgłosy, uważnie obserwuje usta (o czym wspomina pani Profesor). Znam za to rodzinę gdzie w każdym pokoju jest telewizor, ekran włączony nieustannie w tle. Dwie dziewczynki, obie nie mówiły do 3-ego roku życia, ruszyły dopiero w przedszkolu. Tak więc dzięki Bogu za przedszkole, miały gdzie uciec i zacząć się rozwijać. Dodam, że dziewczynki bardzo znerwicowane, krzykliwe ale przecież to nie wina dzieci, tylko przebodźcowania. 90% zabawek to interaktywna chińszczyzna. Nikt mi nie wmówi, że to nie ma znaczenia i że to "dramatyzowanie" bo wokół siebie z racji zawodu widzę mnóstwo takich przykładów.
standard. kolejna książkowa mamusia, bez książek i rzeszy specjalstow nie dalaby rady wychowac dziecka,moj ogladal juz bajki edu majac ponad rok w 🇸🇪przedszkolu bo taki maja program, i. uwaga nic mu sie nie stało od. tego😂😂😂😂
@@dorotazesmalandii Powiem więcej, ja sobie bez książek życia nie wyobrażam! Nie tylko w sprawach dzieci wolę odpowiednią książkę. Teraz to dopiero można się pośmiać, nie? Pozdrawiam serdecznie - prawdziwa inteligencja nie wymaga najwyraźniej żadnej lektury :D
Odniosę się do komentarza Pani Doroty jako że też jestem w 🇸🇪. Przepraszam ale nie wierze w to że nie ma Pani wpływu na przedszkole, i na to że tam roczniakom puszcza się bajki. I druga sprawa przecież można powiedzieć że się sobie nie życzy żeby takie małe dziecko oglądało bajki. Druga sprawa na föräldrarkurs jest omawiany wpływ dziecka na to jak ogląda bajki i jak używa smartfona. Ba, jest pokazane jak dzieci reagują na smartfony. Przynajmniej ja omawiałam taki materiał. :)
Trzecia sprawa - żyjąc w Szwecji pani wie a jak nie to się wkrótce dowie - albo dziecko wychowuje rodzic, albo rodzic daje Państwu Szwedzkiemu wychowywać jego dziecko. To się różnie kończy. Reasumując - oczytana mama to jest mądra mama. I nie nie trzeba na wychowanie dziecka miliona książek. Ale wiedza się przydaje bo świat idzie do przodu i to nie koniecznie działa na pożytek ludziom .
@@Truskawkiijagoda Nie chcę nikogo hejtować ani wyśmiewać, ale wyobraziłam sobie taki obrazek: trafia ktoś do szpitala po nagłym wypadku i mówi, że mają go ratować ale bez udziału rzeszy specjalistów i tylko na zdrowy rozum, żadnej książkowej wiedzy :D a argument "mojemu dziecku nic się nie stało" można porównać do gadania "papierosy są zdrowe, mój dziadek palił paczkę dziennie i żył 90 lat!"
@@dorotazesmalandii No tak, drugi nos mu nie wyrósł, ale ciekawe jak myśli, jak z empatią u niego, czy zechce czytać książki, czy potrafi organizować swoje czynności ?
A ja nie mogę zdzierżyć tego, że ludzie nie są w stanie usiąść jak dorośli i obgadać badania, zastanowić się nad rozwiązaniami, tylko lecą emocjonalną papką, kiedy tylko coś usłyszą, że jak zrobili (np. Dali smartfon) to był błąd. Wszystko odbierają do siebie i jako atak. Ludzie dorosnijcie i nauczcie się sobie radzić ze swoimi rodzicielskimi emocjami. To, że się coś nowego odkrywa, co może Wam i Waszym dzieciom POMÓC to znaczy, że warto tego wysłuchać. A nie wypierać, bo jakieś chore poczucie winy z emocjami się rodzi. Prawda jest taka, że to jest Wasz problem do rozwiązania, a nie pani Profesor, która się z czegokolwiek powinna tłumaczyć. Tak samo jest w dyskusji o stylu przywiązania, żłobkach itd. Ludzie lecą emocjami i nie są za Chiny w stanie przyjąć obiektywnych wyników badań, które mogłyby pomóc im w rodzicielstwie.
Tak, ludzie są niesamowicie rozemocjonowani, nie ma dyskusji, zastanowienia, bo przecież,,wszyscy tak robią "
Takie mamy czasy, babcie nie mają czasu lub ochoty by zająć się wnukiem/wnuczką. Matki współcześnie zaznają czegoś takiego jak "samotne macierzyństwo". To są bardzo trudne czasy do wychowywania dzieci...czasy bez domów wielopokoleniowych, systemu pomocy sąsiedzkiej. Mlode matki nie mają wsparcia u babć i cioć ich dzieci, niestety ale zmywarka i irobot nie zastąpią matce pomocy drugiego człowieka, rozmowy z nim itd. Dzieciom tablet nie zastąpi kontaktu z ciocią, babcią czy dziadkiem, ale mając wymagające dziecko, które nie "odkleja się" od matki i do tego masę podstawowych zadań do wykonania w domu te samotne matki włączają dziecku bajkę...nie po to by poleżeć ! i odpocząć, ale żeby móc zrobić obiad czy pranie. Takie mamy czasy....nie ma rodzin wielopokoleniowych...nowoczesne babcie pracują lub jeśli nie pracują to podróżują na emeryturach. Matki z małymi dziećmi często są za granicą, mąż po całych dniach w pracy. Jak nawet babcie żyją to mają swoje sprawy lub udają chore by wymigać się od jakiejkolwiek pracy przy wnukach. Dziś nawet małe dzieci nie znają swoich dziadków !!! Tak ile znam rodzin w których dzieci nawet 3 letnie babci na oczy nie widziały, no może tylko przez telefon. Bo babci trzeba dziecko zawieźć, ona mimo że na chodzie, jeździ autem i nie jest obłożnie chora to nie przyleci by poznać wnuka, jak moja teściowa :( Mówi się ehhhh te dzisiejsze mamy daja dzieciom tablety dla świetego spokoju, a prawda jest zupełnie inna. Warto również o tym pomyśleć....Kiedyś dzieci bawiły się przed blokiem...dzieci biegały bezpiecznie...teraz stoją samochody na parkingach a dzieci brak....technologia zastąpiła więzi rodzinne....dlatego jest problem z autyzmem wśród dzieci. Babcie nie chcą pomagać przy wnukach, mają w nosie...kiedyś to była norma....nikt nie myśli jednak o starości....Potem chcą by dzieci zajęły się nimi na starość i nie oddawali do domu opieki...a gdzie byli gdy ich dzieci potrzebowały pomocy w opiece nad wnukiem w momencie gdy się dorabiali, kształcili itd. To są bardzo trudne czasy dla rodziców małych dzieci....bardzo.
@@Magda-kk7bv jak się decydujesz na dziecko to masz obowiązek się nim zajmować
@@alicjaw8146 tak i to robię najlepiej jak potrafię co nie znaczy, że dziecko to tylko obowiązek matki...jesteś matką, że zapytam z ciekawości? Masz swoją mamę lub teściową do pomocy choćby raz w miesiącu ? Jeśli nie masz dziecka to nie zabieraj głosu, a jeśli masz dziecko i pomoc to lepiej to docień. Wiem, może... jesteś babcią i masz w nosie zajmowanie się wnukami ? bo nie lubisz pomagać.... poza tym piszę tutaj o różnicy miedzy współczesnymi mamami, a tymi sprzed 30, 40, 50 lat . Żadna babcia nie mówiła, że ona zrobiła swoje, wychowała swoje dzieci,więc wnukami nie będzie się zajmować ?!. Jak zmieniły się czasy.... Przecież teraz pomocy potrzebujemy my, młodzi rodzice, a kiedyś na stare lata wy dziadkowie. Taka była kolej rzeczy, babcie pomagały przy wnukach, a dzieci dochowywały swoich rodziców. Nikt tego nie kwestionował. Moja mama bardzo mi pomagała, ale zmarła gdy dziecko było maleńkie, a teściowa...no cóż ona o wnuku nie pamięta wcale. Nie pracuje, chodzi od lekarza do lekarza i szuka sobie chorób, nie zajmuje się żadnym w wnuków i generalnie myśli tylko o sobie. Nie bądź kobietą która jest wrogiem dla drugiej kobiety. Może sama nigdy nie otrzymałaś pomocy od nikogo i uważasz że skoro nikt tobie nie pomagał to i ty nie musisz....
@@alicjaw8146 chyba nie masz jeszcze dzieci
Najlepiej spędzone 52 minuty w Internecie. Po obejrzeniu pierwszej części od razu bajki zostały wycofane z "ratowania sytuacji". Po tygodniu bez bajek całkiem inna reakcja dziecka na otaczający świat i przedmioty. Dzisiaj nie ma już sytuacji, które trzeba by było "ratować" bajkami. Mały ma 17 miesięcy i interesuje go wszystko. Słucha i koncentruje uwagę na tym co robimy, choć ma charakter 😉
Oby było więcej „uratowanych maluchów „ Pozdrawiam !
Ile miał jak zaczęły się bajki?
@@WeronikaB88 nie pamiętam dokładnie, ale już był w stanie sam siedzieć i trzymać telefon w rękach - ale mocny chwyt miał od początku. Na pewno mniej niż rok.
Super. My od samego początku nie ratowaliśmy się bajkami, już dawno wiedzieliśmy że mają zły wpływ. Dziecko 5 lat i żyjemy bez bajek.
Mega. Brawo za wprowadzanie wskazówek w czyn.
Poproszę o cykl wykładów/wywiadów z Panią Profesor. Rewelacja !!!
Pani Profesor - DZIĘKUJĘ PANI BARDZO, BAAAARDZO. Dziękuję też Pani Justynie Piaseckiej za ten wywiad i pomysł. Zrobiłyście SZTOS materiał. Powinniście to kontynuować. Brakuje takich treści w przestworzach Internetu.
Dziękujemy serdecznie za ten i poprzedni materiał. Zgadzamy się z tym co mówi Pani profesor. I nasze doświadczenia to potwierdzają. Jesteśmy małżeństwem od pięciu lat i rodzicami dwóch chłopców - starszy ma 3,5 roku, młodszy 1 rok i 5 miesięcy. Chowani na mleku matki (starszy 26 miesięcy młodszy wciąż korzysta), bez smoczka. Intuicyjnie od początku ich życia chronimy ich mózgi przed multimediami i słodyczami. Wieczorem wspólnie się modlimy i czytamy im bajki na dobranoc. Chłopcy nie chodzą do żłobka ani do przedszkola. Nie mają w ogóle styczności z ekranem. W domu nie ma telewizora, my zaś gdy sami korzystamy z internetu nie pozwalamy im na patrzenie w ekran smartfona. Starszy ma bardzo bogate słownictwo, świetnie posługuje się gramatyką (zna tylko język polski) a od kilku miesięcy tworzy własne słowa które również potrafi odmieniać przez przypadki. Posługuje się czasem przyszłym i przeszłym. Zaczął niedawno interesować się literkami i pyta czy dane słowo, które wymienia zaczyna się od takiej a takiej literki. Niektóre z literek próbuje odtwarzać na swoich obrazkach. Buduje ze zwykłych klocków fantastyczne budowle i maszyny, które pełnią różne funkcje. Lubi prace plastyczne. Woli jednak rysować lub malować sam z wyobraźni niż kolorować gotowe obrazki choć i to często czyni (wybieramy jednak te bez naklejek). Lubi "czytać" książki z obrazkami z serii Świat wczoraj i dziś np. Jak pracują maszyny. Zadaje mnóstwo pytań. Liczy do 10 ze zrozumieniem (np. Potrafi przynieść 7 ziemniaków do zupy gdy go poproszę). Ostatnio zauważyliśmy jak powtarza po nas całe zdania jak własne gdy wyrażamy swoją opinię na jakiś temat (musimy się pilnować 😊) Potrafi sam wymyślać i opowiadać historie. Ma własne zainteresowania, którymi się z nami dzieli. Potrafi zrobić sobie kanapkę na śniadanie czy kolację, skręcić ziemniaki na kopytka, podlać kwiaty w ogrodzie czy układać kawałki porąbanego drewna w skrzynkach na dworze. Potrafi zatroszczyć się o młodszego brata na spacerze, przynieść pieluszkę dla niego lub poinformować, gdy brat właśnie robi coś niepokojącego. Młodszy również zdrowo się rozwija. Potrafi pić ze szklanki i sam je choć częściej woli jeszcze ręką niż łyżeczką. Naśladuje odgłosy zwierząt, pomaga w sprzątaniu zabawek, interesuje się książeczkami i żywymi zwierzętami. Potrafi zbierać jagody w lesie, jabłka w ogrodzie itp. Jak widać można i da się wychowywać małe dzieci bez pomocy internetu czy bajek w telewizji. Wszystkim rodzicom polecamy tego spróbować 😊. Pozdrawiamy i życzymy powodzenia, Ania i Piotr.
Podziwiam, też próbujemy w podobny sposób wychowywać, ale przyszedł czas na żłobek i zastanawiam się czy to dobra decyzja. Adaptacja idzie powoli...
Opisujecie idealny świat.
Niestety, przy takich bestialskich podatkach mało którego faceta stać na utrzymanie rodziny, niepracującej zawodowo.
Gratulacje! Piękny wzorzec rodziny
@@mmm167aaa proszę się nie załamywać:) nasza rodzina nie może sobie pozwolić na pozostawienie syna w domu, bo musimy pracować, a czasy są takie, że jedna wypłata nie wystarczy. Syn poszedł do żłobka i w żadnym stopniu nie wpłynęło to na niego negatywnie, wręcz przeciwnie, pięknie się rozwija społecznie, buduje relacje z rówieśnikami, z podziwem patrzę jak się bawi, rozmawia, organizuje w grupie - tego mu w domu dać nie mogłam, nie ma rodzeństwa. W domu utrzymujemy ograniczenie ekranów do minimum ( czasem widzi dziadków na Skype, kontakt z nimi jest dla mnie ważny, a mieszkają bardzo daleko), gramy razem, bawimy się aktywnie, ma swoje małe obowiązki, dużo na świeżym powietrzu i na prawdę nie uważam, że dzieje mu się krzywda. Z resztą, panie w żłobku z własnego doświadczenia wiele razy mi pomogły, np. z odpieluchowaniem. Adaptacja szła nam średnio, ale codziennie z uśmiechem i spokojem i bardzo szybko się odnalazł :) powodzenia!
@@dominiedomi3309 Otóż to! Podatki odbierają rodzicom wychowywanie dzieci. Mama musi pracować.
Obca kobieta (choćby najwspanialsza) nigdy nie zastąpi mamy.
Przyczyną rozpadu rodziny są podatki i degrengolada stosunków społecznych.
Trafiliście na dobry żłobek, ale to raczej wyjątek.
Po żłobku jest przedszkole od 6.30 do 16.00...
Cały czas nasze dzieci wychowują obce panie.
Po latach dziwny się, że nasze dzieci zamykają szczelnie drzwi do swojego pokoju i nie potrafią z nami rozmawiać.
Wszystko to,co podsuwała mi intuicja i rodzicielski rozsądek, pani profesor wyłożyła jak na tacy. Dziękuję.
A tak poza wątkiem,pani profesor ma genialny styl :)
Piękna Ta Pani jak Ptak, piękna mowa, gestykulacja, przekaz, jaka treść; tak prosta i oczywista, wartościowa, sensowna, logiczna a jednocześnie sama esencja w relacji z dzieckiem jest ono stuprocentowym Podmiotem, ależ piękny jest Ten człowiek. Podziwiam i pozdrawiam całym sercam.
Mam nadzieję że jak najwięcej rodziców obejrzy ten filmik. Moje dziecko młodsze ma 3 lata. Dopiero niedawno zaczęło oglądać bajki( zawsze jest to telewizor) I to nie codziennie. Zaczął budować zdania nie mając dwóch lat (tak jak starsza córka). Kiedy widzę roczne dziecko z telefonem serce mnie boli.
Rzadko komentuje cokolwiek ale tutaj trzeba. Tak jak inni już napisali, genialna rozmowa i zbyt mało tak wspaniale wyłożonej wiedzy w internecie dlatego uważam ze rozmowę z Panią profesor należy kontynuować. Tematów na pewno nie zabraknie. Zróbcie to dla dzieci. Ja osobiście mam niedosyt, ale taki pozytywny. Chciało by się więcej.
Osobiście utwierdzam się w tym ze idziemy dobra droga choć inni rodzice dziwią się ze „dajemy radę bez ekranów” i jednocześnie dziwią się „jak on pięknie mówi w wieku dwóch lat”.
Świetna rozmowa, dziękuję bardzo za poruszenie tematu dwujęzyczności. Cieszę że, że podjęta decyzja o mówieniu tylko po polsku do dzieci była ta właściwą. Mąż Francuz wyjaśnił swojej rodzinie i ja przygotował że dzieci ze mną komunikują się tylko i wyłącznie po polsku i wszystko było jasne od początku. Teraz przedszkolaki pięknie mówią w dwóch językach a i tata Francuz zaczyna coraz więcej rozumieć przy stole :-)
Pozdrawiam i czekam na kolejne rozmowy z Panią Profesor 😍
Gratuluję 🥰
Gratuluję. U mnie jest sytuacja 3-jezyczna I niezwykle trudno mi przychodzi rozmawiać z corka jedynie po polsku. Staram sie powtarzac wszystko przynajmniej w 2 jezykach ale nie jest to zbyt praktyczne. Zauwazylam ze corka niestety wybiera to co najlatwiejsze tj. angielski 🥺
Uwielbiam ludzi w internecie. Profesor, 40 lat doświadczenia pracy i obserwacji, opiera sie ja badaniach i na pewno się nie zna😂 bo takie czasy😂 bo nienawidzi technologii🤦🏼♀️
Wczoraj obejrzałam wywiad i tak jak obejrzałam tak telewizor wyłączyłam, bede naprawiać co nimi zepsułam. Trochę samokrytyki.
👍👍👍
37 lajków dla wypowiedzi bez ładu i składu, gramatycznie i logicznie bałaganiarskiej i niezrozumiałej. Uwielbiam ludzi w internecie.
Bardzo ciekawy i poucząjacy wywiad z panią profesor. Niestety, albo i stety, nie dla wszystkich widocznie dostępny ze względu na deficyt możliwości kognitywnych, Lady Vesper.😜😁
@@muliercantatinecclesia5 ważne, żeby przyczepić się, tak dla zasady? Jednak 71 osób zrozumiało tą wypowiedź. Teraz to strach cokolwiek napisać, bo będzie atak.
@@olekonly3763 To tylko znaczy, że 71 osób zrozumiało co prawda tę wypowiedź, ale nie zrozumiało wypowiedzi Pani Profesor. Można i tak.
I doprawdy, proszę nie lękać się wygłaszać swojego zdania, tak jak i ja się nie lękam :)
Pozdrówki.
Bardzo fajnie, że prowadząca ciągnęła panią prof. za język ,bo dużo ciekawych rzeczy miała do powiedzenia.
Cieszę się że znów mogę wysłuchać Pani Profesor. Ostatni wywiad wniósł bardzo dużo wiedzy w moje życie. Jestem mamą po raz pierwszy i dziękuję Jej za ten ogrom wiedzy
Obejrzałem pierwszą część, teraz drugą i mam poczucie, że już prościej nie da się tego wszystkie wytłumaczyć, co zostało wytłumaczone. Niestety widzę, że niektórzy nadal nie rozumieją. To pokazuje, że jak ktoś nie chce, to nie zrozumie, nie ma co się starać.
Dużo rzetelnej wiedzy. Gdybym studiowała i to byłaby moja Pani Profesor to nie ominęłabym ani jednego wykładu. Każdą radę wykorzystam do wychowania mojej półrocznej córci. Cudowna kobieta ❤️ Chcemy więcej 😊
Dziękuję za tę rozmowę jako matka dwójki dzieci w wieku przedszkolnym i lingwistka. Aż chce mi się na końcu powiedzieć: Amen. I to nie dlatego, że jestem idealna jeśli chodzi o kontakty moich dzieci z nowymi technologiami i zupełnie w 100% robiłam/robię wszystko tak, jak mówi Pani Profesor. To nagranie powinno puszczać się przyszłym rodzicom na szkole rodzenia. Wiele błędów popełniamy dlatego, że nie wiemy, jak rozwija się mózg dziecka, wiele badań jest nowych, a Pani Profesor wytłumaczyła w przejrzysty sposób to, z czego nie zdajemy sobie sprawy i pokazała, że nie jest przeciwniczką nowych technologii, tylko wie, na podstawie swojego doświadczenia i badań, jak powinno się z nich korzystać. A my, dorośli, w pewnym sensie się nimi zachłysnęliśmy, sami mieliśmy z nimi pierwszy kontakt dopiero, jak byliśmy nastolatkami (piszę z perspektywy osoby urodzonej w drugiej połowie lat 80., jak myślę większość obecnie rodziców, których temat dotyczy), więc też inaczej na nie patrzymy.
Jako lingwistka podpisuję się rękami i nogami pod poruszonym przez Panią Profesor tematem uczenia własnych dzieci języka obcego, jeśli dom nie jest dwujęzyczny. Jeszcze na studiach, na zajęciach z psycholingwistyki deklarowałam, że nie będę od pierwszych miesięcy mówić do swoich przyszłych dzieci w językach obcych, bo nie będzie to naturalna sytuacja.
Choć popełniłam kilka błędów odnośnie moich dzieci, szczególnie starszego syna, i nowych technologii, to nie biczuję się - jesteśmy tylko ludźmi. Nie chciałam źle, to wynikało z mojej niewiedzy. Na szczęście na tę chwilę moi synowie nie wykazują zaburzeń, od małego dobrze radzą sobie z mową i w kontaktach społecznych. Stawiam na więź, robienie wielu rzeczy razem i cieszę się, że intuicyjnie robię z moimi dziećmi od początku większość tego, o czym mówi Pani Profesor.
Dla mnie ciekawym zjawiskiem jest jak wiele osób reaguje emocjonalnie w kwestiach rodzicielstwa. Moim zdaniem to umiejetność jak każda inna - można się kształcić, można się rozwijać, można eksperymentować. Normalne, że każdy czasem popełni jakieś błędy. To moim zdaniem jest ok i naprawdę jest to wliczone w role rodzica. I to nie od dziś! Poprzednie pokolenia nigdy nie trzęsły się aż tak nad dziećmi jak my teraz. Może i dobrze, że tak poważnie podchodzimy do tematu. Byle tylko nam żyłka nie pękła! 😉
I żeby to rodzice wychowywali, a nie ekrany.
Częściej i więcej Pani profesor
Spodziewam się pierwszego dziecka i bardzo chcę podziękować za ten i poprzedni materiał. Dzisiaj to bardzo potrzebne treści dla młodych rodziców, którzy chcą mądrze i z miłością wychować swoje dziecko. ❤️
Wspaniała rozmowa. Pomimo że jeszcze nie mam własnych dzieci uwielbiam słuchac pani profesor.
Swietny material. Z checia sluchalabym wiecej. Ogrom wiedzy. DZIEKUJE
Cudowne rady od wspaniałego specjalisty z ogromną wiedzą i praktyką. Każdy rodzic powinien ten wywiad mieć w lekturze obowiązkowej, zanim urodzi się jego dziecko. Dziękujemy i życzymy dalszych sukcesów i owocnej pracy dla dobra przyszłych pokoleń ❤🌺🌳🌞
Bardzo dziękuję za kolejną część wywiadu z prof. Cieszyńską. Specjalistka w każdym calu. Rozmowa bardzo ciekawa i prowadzona z wielką kulturą.
Zgadzam się z Panem, pozdrawiam.
Ogromne ukłony w kierunku Pani Profesor i podziękowania za dzielenie się wiedzą i doświadczeniem. Jako mama 2 latki bardzo skorzystałam :)
Bardzo się cieszę, ze mogłam znów wysłuchać Pani Profesor… Gratuluję kolejnego pięknego materiału i oczywiście wypatruję następnych…
Nie dokończyłam komentarza, rozmowa do wysłuchania dla wszystkich rodziców.
Pani profesor w sposób mądry i ciekawy mówi o sprawach trudnych w prowadzeniu dzieci .
Pani profesor tak kolorowa że chce się słuchać i oglądać.
Wszystkiego dobrego dla Pani Profesor i Pani prowadzącej
To jest najbardziej merytoryczny wywiad o tej tematyce.
Bardzo dziękuje Pani Profesor i Pani Redaktor
W punkt komentarz.
Proszę to rozpowszechniać wszystkim znajomym rodzicom i młodym ludziom, którzy, chcą w przyszłości być rodzicem. To jest wielki skarb, z którego możemy korzystać i uczyć się jak nie popełniać błędów. Pozdrawiamy serdecznie ❤🌺 p.s. Pani profesor, to przywilej i również przyjemność, słuchać i patrzeć na Panią- pięknie Pani mówi i równie pięknie wygląda.
Pani profesor, piękna kiecka. Wygląda Pani zjawiskowo! ☺
Zgadzam się. Charyzma, odwaga, inteligencja, doświadczenie i wiedza- tak na szybko nasuwają mi się te słowa klucze. :)
Ilość wiedzy zawarta w odcinku ogromna,chcemy więcej takie wiedzy❤️🙏🏻
Czasem zastanawiałam się dlaczego moje dzieci bardzo wcześnie mówiły. Teraz rozumiem. Nie miały wyjścia. 😂😂😂 Super rozmowa
Dziękuje Pani Profesor za otwarcie oczu ale też siłę do podjęcia kroków w kierunku rozwoju mojej córeczki. Dała mi Pani konkretne wskazówki dzięki pierwszej i drugiej części wywiadu, nie czuje się już tak zagubiona będąc mamą 10 miesięcznego dziecka i mieszkając w obcym kraju. Bardzo chce uniknąć skutków cyfryzacji na mojej córeczce, jak również nauczyć ją w pierwszej kolejności języka polskiego w mowie czytaniu i pisaniu. Dzięki Pani mam chociaż cień nadziei że mi się to uda.
Dziekuje za kazde slowo tego wywiadu. Tak bardzo rozjasnia droge temu kto chce posluchac 🥰🤗
Super przekazana wiedza ❤umocniło mnie to jeszcze bardziej w braku bajek czy smartfonów, choć już trwamy tak prawie 3 rok
Dziękuję bardzo za wszystkie rady, w imieniu swoim i dziecka :)
Justynko świetne.Bardzo bardzo Dziękuję Tobie za zrealizowanie tych wywiadów .Pani Profesor za zaangażowanie w pomoc rodzinom .Metodą Krakowską pracował w wieku 3 lat( oraz bedziemy kontynuować NAUKI Pani Profesor ) nasz Syn.
Dzień dobry, bardzo dziękuję za te wywiady ,chociaż a przede wszystkim dlatego, że jestem "młodą babcią".
Doświadczenie i kompetencje zaproszonej ,wspaniałej kobiety bezcenne. Ma moje poparcie 100 %..
Mój syn dosłało telefon w połowie 4 kl.podst. córka obecnie jest w 4 teraz...ale ustaliliśmy, że nastąpi to w 5 kl. oczywiście jeśli potrzebuje skorzystać z telefonu, to może korzystać z naszego. Cieszę się, że nie dzieci nasze nie nalegały. Rozmawiamy z naszymi dziećmi jesteśmy z nimi, to najpiękniejszy czas. Ściska mnie gdy widzę tych wszystkich rodziców np. w przychodni, w parku w restauracji z telefonem w ręku...albo dziecko z telefonem...szok!! Bądźmy świadomymi rodzicami, nie gońmy za modą....posłuchajmy mądrych ludzi, uczmy się !!!
Mam nadzieję, że nie smartfon?
Z radością i zaciekawieniem wysłuchałam rozmowy pani profesor ,
Mądre i ciekawe, dla młodych rodziców właściwie
Pięknie dziękujemy! Proszę o porady dla Pani Cieszyńskiej z Cyklu MARKETING W SIECI, bo strasznie jej mało!!!!!!! A póki mamy prąd w gniazdkach niech się przekaz szerzy, bo może być różnie.
W końcu ktoś mówi głośno i jasno pato rodzicom żeby nie dawali bombelkom szmartfonów. Szkoda ze nie ma takiej akcji informacyjnej w przedszkolach i szkołach pod szyldem ministerstwa...
Niestety w żłobkach przedszkolach puszczają dzieciom bajki "mozgotrzepy" typu Pepa psi patrol Masza i wiele innym. Które sąalo.wartosciowe i są przeciwieństwem estetyki
Wielki plus dla ciebie ale oprócz akcji informacyjnych powinny być jeszcze regulacje na koncerny( i takie zakazujące tworzenia produktów dla dzieci poniżej nw powiedzmy 8 r.ż. a nie tylko wymagające oznaczenia i bez seku i przemocy) no i oczywiście przepisy prawa skierowane do rodziców.
Takie mamy czasy, babcie nie mają czasu lub ochoty by zająć się wnukiem/wnuczką. Matki współcześnie zaznają czegoś takiego jak "samotne macierzyństwo". To są bardzo trudne czasy do wychowywania dzieci...czasy bez domów wielopokoleniowych, systemu pomocy sąsiedzkiej. Mlode matki nie mają wsparcia u babć i cioć ich dzieci, niestety ale zmywarka i irobot nie zastąpią matce pomocy drugiego człowieka, rozmowy z nim itd. Dzieciom tablet nie zastąpi kontaktu z ciocią, babcią czy dziadkiem, ale mając wymagające dziecko, które nie "odkleja się" od matki i do tego masę podstawowych zadań do wykonania w domu te samotne matki włączają dziecku bajkę...nie po to by poleżeć ! i odpocząć, ale żeby móc zrobić obiad czy pranie. Takie mamy czasy....nie ma rodzin wielopokoleniowych...nowoczesne babcie pracują lub jeśli nie pracują to podróżują na emeryturach. Matki z małymi dziećmi często są za granicą, mąż po całych dniach w pracy. Jak nawet babcie żyją to mają swoje sprawy lub udają chore by wymigać się od jakiejkolwiek pracy przy wnukach. Dziś nawet małe dzieci nie znają swoich dziadków !!! Tak ile znam rodzin w których dzieci nawet 3 letnie babci na oczy nie widziały, no może tylko przez telefon. Bo babci trzeba dziecko zawieźć, ona mimo że na chodzie, jeździ autem i nie jest obłożnie chora to nie przyleci by poznać wnuka (teściowa) :( Mówi się ehhhh te dzisiejsze mamy daja dzieciom tablety dla świetego spokoju, a prawda jest zupełnie inna. Warto również o tym pomyśleć....Kiedyś dzieci bawiły się przed blokiem...dzieci biegały bezpiecznie...teraz stoją samochody na parkingach a dzieci brak....technologia zastąpiła więzi rodzinne....dlatego jest problem z autyzmem wśród dzieci. Babcie nie chcą pomagać przy wnukach, mają w nosie...kiedyś to była norma....nikt nie myśli jednak o starości....Potem chcą by dzieci zajęły się nimi na starość i nie oddawali do domu opieki...a gdzie byli gdy ich dzieci potrzebowały pomocy w opiece nad wnukiem w momencie gdy się dorabiali, kształcili itd. To są bardzo trudne czasy dla rodziców małych dzieci....bardzo.
@@paulinabutylinska4696 Rodzice mają wpływ na to jakie zajęcia serwuje się dzieciom, postulujcie o wymianę leniwych wychowawców w placówkach. Winna jest dyrektorka lub kierowniczka, która taki sprzęt zakupiła.
@@barbaraxyz1890 ja jak miałam problem to byłam rozmawiać.. niestety większość ma nosie. "O jejku pół godziny bajki" tylko w jakim celu skoro jest na sali ponad 20 dzieci, to już się nikt nie zastanawia 😏
Przez przypadek trafiłem na 2 część, za co dziękuję, że w ogóle została nagrana. Moim zdaniem rozmowy z panią profesor powinny pojawiać się częściej, bo są to materiały cholernie ważne!
Jednak...
To, że pół filmu zostało poświęcone - jak to tu jest nazywane - wysokim technologiom, jak w soczewce, pokazuje jak wielki bunt jest w ludziach... do zajęcia się własnym dzieckiem. Choć jestem tym przerażony, to nie jestem zaskoczony. Po pierwszej części, było to do przewidzenia...
Jedno z ważniejszych zdań jakie tu padły (dokładnie nie przytoczę), to że technologie się rozwijają, ale nasz rozwój nie.
Ja mam nawet taki przykład z mojego najbliższego otoczenia, gdzie jedna z mam, na moją uwagę w sprawie "wysokich technologii" (telefon, wi-fi), usłyszałem, że ona to ma odkąd pamięta i "jakoś żyje"... Jednak nie zwróciła uwagi na to, że to "odkąd żyje", to odkąd ona miała około 12 lat...
Pani prowadząca, choć bardzo sympatyczna, w trakcie rozmowy jakby podupadała, irytując się, że nie otrzymuje klarownej odpowiedzi... Pod koniec, w pewnym sensie, jakby się już denerwowała, że tyle pytań, a ona "nadal nie wiem co mam robić"...
A właśnie tak powinno być (!), że pierwsze 3 lata życia dziecka, to przebywanie z dzieckiem jak najwięcej czasu! Ja wciąż nie rozumiem (a dostrzegam pewne źródła tego), skąd się bierze przekonanie kobiet, że dziecko "dopełni jej zajebistość"... a nie decyduje się na nie z czystej (!) miłości i chęci posiadania dziecka, oraz bycia dla kogoś całym życiem. Moim zdaniem nie ma nic ważniejszego i wartościowszego od własnego dziecka.
Jeśli prowadzi się jakąś naprawdę wielką i znaczącą karierę zawodową, np. jest się np. naukowcem, który ma szansę wynaleźć lek na raka czy AIDS, to ja rozumiem, że można to dziecko "porzucić" (nie do końca rozumiem, ale dopuszczam "wyższą wartość", która w pewnym sensie "usprawiedliwia" taką postawę), ale prawda jest taka, że 95% ludzi, choćby w Polsce, nie ma takich karier... a jedynie to, co po nich pozostanie, to właśnie to dziecko! I to ono jest "karierą naszego życia"!.
W rozmowie, rozbawiła mnie prośba, by pani profesor podkreśliła, że nie jest wrogiem technologii :) ... Bardzo mi się to skojarzyło z retoryką, że jeśli "nie chce" się zaszczepić na "coś", to znaczy, że "jestem" antyszczepionkowcem... i nie ważne, że "jestem" zaszczepiony na wszystko pozostałe, że "moje dzieci" są zaszczepione. Albo musisz kochać technologię, albo jesteś średniowiecznym foliarzem :P !
Ludzie, zrozumcie w końcu to, że "alkohol" sam w sobie nie jest zły, zły jest w nadmiarze; a my obecnie "przedawkowujemy" prawie wszystko!
Jak milo przeczytac mądry komentarz
Świetny komentarz. Mało takich
Hmmmm... co to jest "mieć oddech" przy dziecku do 3-roku życia? Mam dwoje dzieci. Przy młodszym synu doświadczyłam w pewnym sensie jakiejś tam normalności - byłam po prostu zmęczona jako matka 2 małych dzieci. Ale przy starszym chodziliśmy z mężem oboje ze zmęczenia po ścianach, bo to było ekstremum. Sypiałam po 2 godziny na dobę - prawie 3 lata. Dziecko sypiało mało, rwanym snem, przez sen płakało, łkało, wierciło się (wielokrotnie w nocy nogi wyjmowałam ze szczebelków), robiło sobie w nocy przerwy we śnie po 3 godziny (częściej niż raz w tygodniu), podczas których nie było w stanie zostać w łóżeczku, bo tam tylko płakało. Braliśmy je z mężem do swojego łóżka w nadziei, że szybciej znowu zaśnie, ale ono turlało się po łóżku na skos i wzdłuż godzinami (uderzając nas przypadkowo), a sen znów łapało np. o 6 rano, gdy my musieliśmy wstawać. W dzień leżałam z nim w pokoju 2 godziny, by je uśpić, a gdy już zasnęło, to po 20 minutach było znów obudzone. Budził je kaszel u sąsiada za ścianą. W wieku 19 miesięcy syn zaniechał jakichkolwiek drzemek dziennych. Nie, to dziecko nie miało domu z nadmiarem bodźców. Słuchało tylko muzyki takiej jak szum fal lub deszczu, był tulony, zapewnialiśmy mu ciszę. Od piątego miesiąca życia był też bardzo szybki. Nie było szansy zostawić go na dywanie na kocu, bo forsował wszystkie zabezpieczenia i od razu był w stanie zrobić sobie krzywdę o nogę od stołu czy meble w ciasnym mieszkaniu. Gdy odwróciłam wzrok, by po coś sięgnąć, on już zdążył przewrócić kwiatek z doniczką. I w tej sytuacji złapać oddech...? Gdy roczne dziecko sypia z przerwami około 8h na dobę, to matka nie może wtedy też spać albo czytać książki. Bo te 8h to też jej czas, podczas którego musi coś ugotować, sama zjeść, ogarnąć higienę osobistą, mieszkanie. Na spacerach w wózku syn nigdy nie spał, ryczał, gdy wózek stawał.
Tak, włączałam mu bajki (Teletubisie), gdy miał rok, by cokolwiek zrobić i móc mieć uczucie komfortu, że siedzi w miejscu i nie zrobi sobie krzywdy, gdy obieram ziemniaki. Potem urodziło się drugie dziecko i tutaj już zabrakło mi siebie, by być wszędzie i młodszy syn miał częściej tablet czy smartfon (myślę, że od 2 roku życia), choć ciągle z ogromnymi ograniczeniami (po 15 minut na raz). Dziś starszy syn ma 13 lat, dobrze się rozwija intelektualnie, słabo jest z inteligencją emocjonalną. Młodszy syn (dziś lat 10) ma większe problemy - nie ma zainteresowań, nie lubi klocków, puzzli, lubi się zamykać w pokoju i mówić sam do siebie jak youtuber... Chociaż pisuje piękne opowiadania na dużych kartkach z bloku. Żaden z moich chłopców nie miał trudności w uczeniu się mowy, byli kreatywni słowotwórczo. Starszy wymyślił "rozdeszczyło się", młodszy "prasowidło", gdy nie znali jeszcze adekwatnych słów. Od zawsze byłam matką przeciwniczką życia nowoczesnymi technologiami i jak długo mogłam, chroniłam dzieci. Od zawsze ograniczałam dziecku czas z grami komputerowymi i tabletem, ale od rzeczywistości życia w cyfrowym świecie i problemów z tym związanych synów nie uchroniłam. Sama do dziś nie mam smartfona (starego typu komórkę bez netu - więc nie byłam złym przykładem, matką z nosem w telefonie), jednak szkoła i presja rówieśników (szykany) spowodowała, że mimo innych ideałów, kupiliśmy chłopcom smartfony - każdemu w wieku 10 lat, szybciej niż czułam, że na ich etapie rozwoju mogę już to zrobić. Poległam.
Do Pani Profesor mam taką uwagę: dziś trudniej wychować dzieci, bo nie ma łatwego systemu pomocy sąsiedzkiej, rodzinnej, wielopokoleniowości w domach. Dziś dziecko nie wyjdzie samo na podwórko, bo tam są parkingi, a rówieśnicy łapią pokemony z nosami w telefonach. To są trudne czasy. Pozdrawiam
Myślę, że Pani ostatnie zdania są kluczowe. Ja też się z tym zmagam - brak pomocy z zewnątrz i dlatego jest tak jak jest. Niby mamy pralki, zmywarki, wielofunkcyjne piekarniki, nawet termomix, który "za nas gotuje", odkurzacz, który sam jeździ i za nas sprząta, ale... brakuje drugiego cżłowieka, ktory by wsparł przy tym dziecku. Moja córka zaczęła oglądać bajki gdy miała 2 latka i z pełną świadomością mówię, że była to dla mnie pomoc tak jak u Pani aby móc cokolwiek w domu zrobić. Mam osobowość WWO, szybko się przebodźcowywuję a dziecko nie dawało wytchnąć nawet przez minutę. Cały czas chodziło za mną krok w krok, nie zajęło się samo żadnym rysowaniem, klockami, ciastoliną, niczym. Ze mną robiła wszystko chętnie, ale sama nic. Przychodziły takie momenty, że byłam już tak przebodźcowana tym ciągłym "mamooooo", tymi ciągłymi wspólnymi zabawami i wiszeniem na mnie, że czułam, że wzbiera we mnie agresja, złość, wściekłość. Odetchnęłam dopiero gdy córka poszła do przedszkola.
@@joannakostrzewa9393 dobrze Panią rozumiem, choć nie miałam takich emocji w sobie jak Pani, wiem, co to nie mieć czasu umyć włosów. U mnie było po prostu potworne zmęczenie. Schudłam do 39 kg... Nie miałam (nadal nie mam) termomixa, roomby, zmywarki, pralkę tak. Kuchnia w wynajmowanym mieszkaniu była tak mała, że dziecko nie mogło tam ze mną być, zresztą to nie był typ, który mógł coś ze mną konstruktywnie upiec - gdy sadzałam małego na blacie, mąka i jajka lądowały na podłodze. Mąż pracował, babcia uważała się z jednej strony za młoda na babcię, z drugiej zasłaniała się urojonymi chorobami, a druga babcia mieszkała w innym mieście. Daliśmy radę sami, ale koszt był ogromny. Wszystkim, którzy zadają sobie teraz pytanie, czy byliśmy z nadpobudliwym chłopcem u neurologa, odpowiem: tak, u dwóch. Usłyszeliśmy, że wszystko jest w porządku: "taki urok państwa dziecka".
Bardzo Paniom dziękuję za te wypowiedzi. To taka prawda - dzisiejszy sposób życia jest nei po porównania z poprzednim, sam w sobie jest obciążeniem. Ja nawet sobie nie wyobrażam ze miałabym mieć dziecko, bo takich historii jak Pan, słyszę sporo i to jest prawdziwe życie. Bez wsparcia nie ma siły, to jest czysty heroizm żeby pogodzić wszystkie wymagania i nie zwariować.
@@ildefixa myślę, że każde pokolenie ma swoje trudności, kiedyś rodzice mieli trudno z innych powodów niż teraz. Dlatego warto mieć pokorę i nie lekceważyć niczyich życiowych przejść, nie licytować się (co nieraz robią nasze babcie), kiedy było gorzej. Walking in my shoes. Każde pokolenie dźwiga swoje ciężary, każde dziecko jest inne, każda epoka ma inne wymagania społeczne, każda inną sytuację prawną. Tak jak napisałam w innym miejscu - kiedyś nikt nie wsadzał do więzienia rodzica za śmierć dziecka w wyniku niedopilnowania. Społecznie akceptowalne były klapsy i bicie linijką w szkołach. Dziś staramy się korzystać z wiedzy neurobiologii i psychologii, ale to, że czegoś jesteśmy świadomi, nie znaczy, że zawsze się da modelowo wszystko wcielić w życie.
Nie demonizowałabym też rodzicielstwa. Bywa trudno, bywa pięknie. Jednak na pewno decydując się na dziecko, trzeba być gotowym na to, że nie zawsze dostanie się łatwy w obsłudze egzemplarz, który je i śpi książkowo, a do tego pięknie sam się bawi i cudownie się rozwija.
Bardzo dobrze, że Pani to napisała. Obecnie taka forma wychowania dziecka, o której mowa, jest trudna, o ile często niemożliwa. Nasza druga córka ma obecnie 2,5 roku i jest typowym "hajnidkiem". Czytając Pani wypowiedź, raczej też jest mowa o takim dziecku. Od niedawna wprowadziliśmy tablet, aby żona mogła cokolwiek zrobić w domu. Telewizora nie mamy. Nie wyobrażam sobie, że lepszy dla dziecka jest telewizor niż duży tablet.
Dziecko ma ogląda bajki 2 razy po pół godziny.
I jest to mus, a nie wolny wybór.
Nie wyobrażam sobie, też tego, iż mając czas dla dziecka (tak do 6 roku życia) oglądam z nim bajkę.
W takim przypadku mamy zabawki, puzzle albo spacer.
Życzę dużo sił dla wszystkich rodziców.
Pozdrawiam
Bardzo dziękuję za kolejną część wywiadu, za wiedzę i zdrowy rozsądek!! Jak dobrze słyszeć takie rzeczy.
Brawo Pani prowadząca! Super się to ogląda. Pani profesor, kolorowy ptaku-dziekuje za podzielenie się punktem widzenia. :) Jeszcze jakiś jeden odcinek w tej tematyce na pewno przyjemnie by się oglądało.
Pani profesor bardzo mądra ,cudownie przekazana wiedza.Zawsze zastanawiałam się oglądanie bajek wpływa na mózg ,bo niby człowiek wie że to szkodliwe .Wiele się o tym mówi że to szkodliwe że to dla maluchów zbyt przytłaczające. Dopiero teraz wiem że tworzą się zupełnie inne połączenia .Dużo jest artykułów,webinarow w których mówi się o szkodliwości i skutkach ale nie jest wyjaśnione co dokładnie się dzieje.Dorosly jak dziecko lubi wiedzieć dlaczego tak jest;) Myślę że, każdy powinien interesować się jak działa mózg bo jest z nami cały czas a warto znać jego mechanizmy .Osobiście za największą wadę systemu edukacji uważam to że nikt nie nauczył nas jak się uczyć i nierozszyfrowal tego jak działa mózg.Ciesze się że żyje tak rozwiniętym świecie bo dzięki temu mogę zdobywać wiedzę i słuchać tak mądrych ludzi. Co do wszystkich " kąśliwych" i podważających wiedzę ,mam nadzieję że macie połowę wiedzy i doświadczenia pani profesor;) Nie mówię jednocześnie żeby zgadzać się ze wszystkim co mówi bo ja też nie zgadzam się z tym żeby nie dawać dzieciom pieniędzy,jednak to nie jakieś poparte badaniami tylko zwykła osobista opinia tej Pani;) trzeba to odróżnić.Kazda przeczytana książkę ,artykuł czy radę zawsze przesiewam przez palce i różnicuje to co mogę z niej wynieść.Jednak to co jest badaniem , praktyką wiedza kogoś z kompetencjami to niesmialabym się podważać.
Wspaniała pani profesor.
Dzisiejsi rodzice to dramat.
Dzieci są wychowywane a raczej hodowane w myśl
" nic nie muszę wszystko mogę "
Obserwuję to na codzień.
Dziękuję za wywiad i proszę o więcej .
Proszę o poruszenie tematu jak uczyć dzieci szacunku do drugiego człowieka.
Jeśli nic się nie zmieni za parę lat wyjdziemy na ulicę i dostaniemy bęcki.
Dla mojego pokolenia ( 45+)
są to rzeczy z kategorii oczywista oczywistość ale dla młodych to utopia.
Dla mnie dziecko to odzwierciedlenie rodziców, czysta kartka którą zapisujemy, glina którą my lepimy.
Pozdrawiam serdeczne obie Panie 😘
Hodowla to była 60lar temu 5 dzieci żeby było komu w polu robić, zero emocji w rodzinach, latanie z kluczem na szyi. Teraz jest wszystko dodatkowe lekcje, wakacje to wakacje a nie zapierniczanie w polu
@@adgam6999 tak dzieci od małego żłobek przedszkole zajęcia.dodatkowe a kiedy czas na wychowanie gdy jeszcze dołożymy ekran..
100% super - sprawdzone to mam w praktyce. Wielki szacunek dla Pani profesor.
Cieszę się że ponownie poruszyły Panie wielojęzyczności.
Zgadzam się
Pani profesor piekna kobieta, fantastycznie potrafi podkreslic swoja urode bardzo oryginalna stylistyka.
Mam nadzieję, że będzie kolejny wywiad z Panią Profesor. 😊
Pani Profesor jest super! A sukienka odlot! Wspaniała rozmowa!!!! Dziekuję
Chcę pochwalić prowadzącą która w sposób naturalny reaguje na to co mówi profesor Cieszyńska, dopytuje i pozwala nabrać wyraźnego kształtu treściom które dla słuchacza nie-specjalisty wydają się niedopowiedziane.
Chcemy więcej tej Pani
I znów cudowne spotkanie. Dziękuję 🤗
Świetna rozmowa niesamowicie niezbędna w dzisiejszych czasach!👏
Przecież tyle pokoleń wychowało się bez bajek i rodzice musieli sobie jakoś radzić. Poza tym jest mnóstwo aktywności które można wykonywać z dzieckiem do 3 roku życia :)
Świetny materiał. Częściej więcej takich filmików :) Łapkę wciskam i pozdrawiam serdecznie :)
😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀😀
Jest! Wreszcie! Czekałem na ten odcinek!
Świetny wywiad, pochłonęłam o 2 w nocy :) szukam kolejnych materiałów z panią profesorką
Super👍pani.prof.ma duza wiedze,ktorej brakuje dzisiejszym rodzicom
Ależ to wszystko jest prawdą! Mam wnuka czterolatka, jest leczony poprzez terapie na zaburzenia " potabletowe". Dopiero teraz zaczyna mówić i ogarniać emocje. Terapia trwa już dwa lata. Jego półtoraroczny brat wychowywany bez tabletu, komórki i telewizora zaczyna wypowiadać pojedyńcze słowa, jest bardziej stabilny emocjonalnie i jego rozwoju przebiega inaczej niż brata. Różnice widoczne są gołym okiem. Metoda krakowska jest fantastyczna. Polecam wszystkim rodzicom.
Takie mamy czasy, babcie nie mają czasu lub ochoty by zająć się wnukiem/wnuczką. Matki współcześnie zaznają czegoś takiego jak "samotne macierzyństwo". Nie mają wsparcia u babć i cioć ich dzieci, niestety ale zmywarka i irobot nie zastąpią matce pomocy drugiego człowieka, rozmowy z nim itd. Dzieciom tablet nie zastąpi kontaktu z ciocią, babcią czy dziadkiem, ale mając wymagające dziecko, które nie "odkleja się" od matki i do tego masę podstawowych zadań do wykonania w domu te samotne matki włączają dziecku bajkę...nie po to by poleżeć i odpocząć, ale żeby móc zrobić obiad czy pranie. Takie mamy czasy....nie ma rodzin wielopokoleniowych...nowoczesne babcie pracują lub jeśli nie pracują to podróżują na emeryturach. Matki z małymi dziećmi często są za granicą, mąż po całych dniach w pracy. Jak nawet babcie żyją to mają swoje sprawy lub udają chore by wymigać się od jakiejkolwiek pracy przy wnukach. U mnie sytuacja jest taka, że jedna kochana i oddana babcia zmarła gdy dziecko było malutkie, a druga nawet nie zadzwoni i nie zapyta o wnusia, kto taki ? teściowa. Dziś nawet małe dzieci nie znają swoich dziadków. Mówi się ehhhh te dzisiejsze mamy daja dzieciom tablety dla świetego spokoju a prawda jest zupelnie inna. Warto również o tym pomyśleć. Kiedyś dzieci bawiły się przed blokiem...dzieci biegały bezpiecznie...teraz stoją samochody na parkingach a dzieci brak....technologia zastąpiła więzi rodzinne....dlatego jest problem z autyzmem wśród dzieci. Babcie nie chcą pomagać przy wnukach, mają w nosie...kiedyś to była norma....nikt nie myśli jednak o starości....Potem chcą by dzieci zajęły się nimi na starość i nie oddawali do domu opieki...a gdzie byli gdy ich dzieci potrzebowały pomocy w opiece nad wnukiem w momencie gdy się dorabiali, kształcili itd.
@@Magda-kk7bv gorzko ale prawdziwie, współczuję, bardzo.
@@Magda-kk7bv Ale to młodzi uciekają od rodziców, nie chcą mieszkać z rodzicami, bo to wymaga umiejętności kompromisu, ustępstw, okazywania szacunku starszym. Dziadków nie wolno postrzegać jedynie jako pomocy domowej.
@@barbaraxyz1890 najczęściej to wygląda tak, że rodzice/teściowie mówią do swoich dzieci, nawet już dorosłych, że skoro mieszkają u nich, pod ich dachem to mają się dostosować i nie często dzieci mają cokolwiek do powiedzenia, a okazywanie szacunku starszym wielu rodziców/teściów myli z całkowitym podporządkowaniem się im. Znam to z opowieści osób, które mieszkały z rodzicami czy teściami. Poza tym nie trzeba razem mieszkać, aby pomóc raz na miesiąc lub na pół roku przy wnukach. Wnuki mozna zabrać na spacer, na wakacje. Mimo wszystko dziękuję za twoją opinię jakakolwiek ona jest.
@@Magda-kk7bv ależ to wszystko prawdziwe co napisałaś. Nie chcę się tłumaczyć czy szukać usprawiedliwienia ale tak właśnie to u mnie wygląda. Dziadków do pomocy nie ma, pomimo tego że będąc w ciąży tyle było gadania...ja wiem że to moje dziecko i ja się nim zajmuje ale naprawdę nieraz byłoby tak miło gdyby babcia zabrała córkę na spacer...kiedy jesteśmy u dziadków to od razu cyk masz bajeczkę...(nie pozwalam na to). Czasami były tak skrajne sytuację że potrzebowałam pomocy przy dziecku a babcia mówiła że dam sobie radę. Teraz już nie proszę o pomoc. Wolę sama.wszystko zrobić ale córka jest "przylepa", czasami nie jestem w stanie z nią wszystko zrobić dlatego włączę tą bajkę na chwilę. Nie codziennie. 2-3 razy w tygodniu ale się zdarza. Zawsze mam takie wyrzuty ale naprawdę czasami nie mam wyjścia :(
Wspanialy material. Poprosze wiecej :)
Czekałem na drugą część, dzięki. Chociaż pierwsza cześć była lepsza, była bardzo emocjonująca ;)
ale druga też jest bardzo dobra, pogłębia wiele tematów ledwie wspomnianych w 1.wywiadzie.
@@martajumi.inranbows3285 oczywiście, że dwa wywiady są świetne, ale pierwszy był z ładunkiem emocjonalnym i przez to lepiej się oglądało.
Bardzo ciekawa rozmowa. Dziękuję 🤗
Doskonale prowadzona rozmowa .Brawo!
Tak. Tutaj widać kto jest prowadzącym, a kto gościem. A nie, że prowadzący czy prowadząca przemyca swoje przemyślenia do rozmowy, wtrącając się co chwilę, jak możemy obserwować w jakiejś części wywiadów. Tutaj - prowadząca pyta i czeka na odpowiedź i to jest rewelacja.
Czy będzie trzecia część?
1. Czy mogłaby Pani Profsor podac listę bajek, na które należy uważać?
2. Picie z bidonu... Wielu neurologopedów go poleca, np. na spacerach. Skąd te róznice w opinii?
3. Gdzie leżą przyczyny dyskalkulii? Co mogę zrobić, by zmniejszyć ryzyko u dziecka?
4. Czy można gdzies sprawdzić, w jakich miastach przyjmują terapeuci według metody Pani Profesor? Chodzi mi o Wrocław.
Dziękuję za materiał, zrobiłam sobie kilka stron notatek i będę uświadamiać rodzinę.
Tak, tak, tak. Prosimy o kolejne części. Może krótsze, żeby każdy mógł wytrwać do końca i wysłuchać ze zrozumieniem. :)
DZIĘKUJĘ BARDZO SUPER pełna wartościowych treści rozmowa...
BARDZO PROSZĘ wręcz BŁAGAM jeśli to możliwe o podobny wywiad ale dotyczący problemu dzieci w wieku 14 lat BARDZO BARDZO BARDZO PROSZĘ lub jeśli ktoś wie gdzie szukać.....DZIĘKUJĘ Z GÓRY I POZDRAWIAM
Świetny materiał ! Dziękuję 👍🏻
W tej czesci nie moge sie przyczepic do niczego odnosnie dwujezycznosci. Wszystko o czym mowi prof Cieszynska jest prawda I poparte badaniami. W pierwszej czesci wybrzmialo to bardzo zle. Ciesze sie ze temat zostal tutaj poglebiony.
Dziekuje nie mogę się oderwać 🤗
Bardzo ciekawe informacje. Pozdrawiam i dziękuję
Jak dobrze, że ja tu trafiłam 😍
Bajki Grajki- my też uwielbiamy. :) SŁUCHANIE bajek, a nie ich oglądanie, bardzo pobudza wyobraźnię dziecka. Z tych do oglądania dla mówiącego dziecka też lubimy Misia Uszatka, czy Reksia. Przecież my- współcześni 40+ wychowaliśmy się właśnie na tych treściach. Aż się łezka kręci w oku na wspomnienie.
Reksio i Bolek i Lolek, super bajki dla 3 latka, oczywiście jedna dziennie i mówienie potem, o czym była.
To były bardzo mądre bajki, pamiętam odcinek w którym Reksio remontował budę i miał typowe problemy z pseudofachowcami i ze zdobyciem materiałów, jak ludzie w czasach, kiedy ta bajka powstała.😂
Pani Profesor dzieci 100 lat temu zaczęły chodzić w wieku 12m tak to prawda, ale dziś najnowsze tabele etapów rozwoju podają, że dzieci zaczynają chodzić w wieku nawet 14mc i to jest genialny wpływ koncernów
Dziękuję.
Wspaniała dla nas rodziców 🤩
Kolejny ciekawy kanał. Tete a Tete i 7 m pod ziemią. Duży szacun dla prowadzącej!
Więcej ❤
Witam
Jestem nowy na kanale - trafiłem tu przypadkiem.
Bardzo ciekawy wywiad, więc postanowiłem obejżeć,
a przy okazji napisać o swoich przemyśleniach.
1.30 Podstawy zawsze są takie same, (bez podstaw ciężko będzie
pujść naprzód - i to się tyczy każdej dziedziny życia - nie tylko rozwoju dziecka),
a gdy dzieco dorośnie, to jeszcze będzie miało czas nauczyć się nowych technologii.
2.30 Słyszałem, że w pewnym kraju (nie pamiętam, którym, chyba w Finlandii) tak poszli do przodu, że
w szkole nie uczą dzieci na tablicy tylko na tabletach...
Dzieci tak bardzo się uzależniły, że nie umieją się podpisać na kartce własnoręcznie, więc
zaczęto organizować specjalne lekcje z użyciem np. długopisów.
7.30 Dziecko same na dworze, na podwórku - wsród kolegów i koleżanek też się rozwija, uczy interakcji
z innymi i relacji z innymi. Powoli poznaje świat na własną ręke - zaczynając od podwórka i zabaw z innymi dziećmi.
Poza tym rodzic nie jest wieczny, a nawiązywanie relacji i interakcji z innymi dziećmi też jest wazne.
Dzięki temu możemy sprawdzic jak nasze dziecko zachowuje się w otoczeniu innych dzieci i jak reaguje na
zdarzenia i otoczenie - więc tu się nie zgodzę, że to nie ma nic wspólnego z wychowaniem.
Dzieci maja bardzo dużo energii i muszą sie "wyszaleć: - wybiegać na dworze.
11.30 Znam podobną historię ale z aparatem cyfrowym - trzeba pokazać dziecku, wyjaśnić co to jest, do czego służy i że to
nie zabawka, a gdy podrośnie, to od rodzica już zalerzy, czy mu da - czy nie (żeby zapoznał sie z nową technologią - może mu się
spodoba i w przyszłości będzie fotografem)
A co do noża, to na Skandynawi - przedszkolaków juz od najmłodszych lat uczy się - jak obronić się przed niedźwiedźiem, a u nas...
jakieś bzdury. (potem idzie w świat taki "niewykształcony" - bo rodzice wszystkiego mu zabraniali)
Już nawet Wikingowie oswajali swoje dzieci z nożami, toporami i mieczami.
W naszych czasas - realich - straszy się dzieci, że sobie palec utnie...
Po to właśnie jest rodzic żeby nauczył - czy, kiedy i jak można używać noża lub nie.
Teraz w każdym poradniku uczą, że dziecko - jeśli już musi używać noża - to tylko pod opieką i nadzorem dorosłych.
(No i zależy też o jakim wieku dziecka mówimy - jeśli chodzi do przedszkola lub podstawówki, to samo potrafi sobie
zrobić jeść)
Poza tym - jeśli mamy wcześnie nauczyć dziecko czytać i pisać, to czemu nie np. o "przyborach kuchennych"?
(Może kiedyś zostanie kucharzem), a wiadomo, że zainteresowania dziecka trzeba rozwijać.
Znam też podobną historię - tylko, że z nożyczkami - dziewczynka (chyba ok 2 lata) wypatrzyła w szufladzie nożyczki.
Biegała po domu, pocieła zasłony, bo podobało jej się jak mama szyła sukienkę...
Potem dostała klapsy ale nie zasłony były najważniejsze - tylko to, że nieposłuchała i biegając mogła zrobić sobie krzywdę.
14.00 Pani wybaczy ale to kompletne bzdury. Jeśli nie słuchał, to musiał mieć słuchawki na uszach.
Dziecko najszybciej wyłapuje z otoczenia przekleństwa i potem je powtarza w przedszkolu.
Poza tym brzydkie słowa może poznać wszędzie - w domu, na ulicy, nawet od innych dzieci...
Znam historię kilkuletniego dziecka, który przeklinał przy babci słowem na K...ale nie umiał jeszcze wymawiać R...
myślał, że robi dobrze, bo nauczył sie tego od rodziców.
14.30 Pisałem o tym wyżej 2.30
19.30 Pisałem o tym na początku - podstawy są zawsze takie same.
20.30 Też uważam, że Świnka Peppa, "to jest jakieś kompletne nieporozumienie"
To już chyba lepsze by były Teletubisie lub bajka o tej Ciuchci Tommy lub Listonosz Pat.
Ale gdybym miał wybierać, to wolał bym nasze Polskie bajki lub takie, które czegoś uczą - Bolek i Lolek, Reksio, Kot Filemon, Smerfy,
Troskliwe Misie, Kucyki Pony, Muminki.
20.40 Na bajce Masza i Niedźwiedź wychowują się Rosjanie, też uważam, że to nie jest bajka dla Polskich dzieci,
to już bardziej proponował bym bajki czeskie, jak np. Żwirek i Muchomorek i Krecik, ewentualnie Wilk i Zając.
A Cocomelon, to bajka raczej dla amerykańskich dzieci - uczą w niej "realiów amerykańskich" że tak powiem, jak np.
znane amerykańskie piosenki.
Ja bym wybrał naszego Miśa Uszatka, Kubuśa Puchatka, Misia Koralgola i Pingwina Pingu :) Nawet Baranek Shaun jest dużo mądrzejszy,
uczy i bawi.
Psi Patrol, to też jest jakieś nieporozumienie...
22.37 Bardzo dobre pytanie
W kwestii myślenia i przyczynowoskutkowości polecał bym Misia Uszatka
24.00 Bardzo się cieszę, że w tym się zgadzamy :D
26.15 Święte słowa :D
27.00 Jak byłem mały, to babcia zawsze mi bajki do obiadu opowiadoła, wtedy dużo przyjemniej się je i szybko
obiad znika z talerza :D
27.30 ciekawy pomysł - może kiedyś spróbuje
29.30 Lepiej oglądać siebie, niż jakąś Świnkę Peppę :)
32.00 Też dobre pytanie
Ale czas poświęcony własnemu dziecku - kiedyś będzie bezcennym wspomnieniem.
33.30 To jest coś podobnego, o czym pisałem w 7.30
tyle, że tu jest gra.
34.00 Ciekawy pomysł.
Dla czego nie realistyczny?
Bo nie będzie czasu tego wszystkiego wprowadzić?
Czy dla tego, że w wieku między 6 a 12 lat dziecko będzie miało swój własny świat i będzie chciało postrzegać
otoczenie po swojemu?
Przepraszam ale Pani argumenty mnie nie przekonują w tym temacie.
39.00 Tu nie dokońca się zgodzę.
Raz widziałem na przystanku tramwajowym jak ojciec rozmawiał z dzieckiem po angielsku, a potem po hiszpańsku
ale dawał mu znak przy zmianie języka i dziecko rozumiało...
45.49 To chyba najważniejsze pytanie dzisiejszego odcinka :)
47.16 Myslę, że gdy dziecko nauczy się rozumieć wartość pieniądza, to można je powoli uczyć, że to
jest ważne w życiu - nie najważniejsze - ale ważne, bo ta wiedza przyda mu sie gdy bedzie starszy.
Bardzo fajna historia i uczy oszczędzania :)
A chyba 3 najważniejsze pytanie było na koniec.
Pozdrawiam serdecznie i dziekuje za porcje wiedzy.
Pani profesor dziękuje .
Dobrze byłoby poruszyć tez wątek placówek opiekuńczych i socjalizacji. Obecnie dziwny rodzic to ten który nie wysyła do żłobka a co gorsza do przedszkola od 3 rż bo przecież dziecko musi się socjalizować. Co najmniej jakby w życiu poza przedszkolem się nie socjalizowało i rodzic z domu z dzieckiem nie wychodził.
Moje dziecko było pytane o przedszkole jeszcze zanim skończyło 2 rok. Oj ile się nasłuchałam strasznych komentarzy kiedy mówiłam ze pójdzie jako 4 latek bo i tak siedzę w domu z drugim dzieckiem. Krzywdę robię! Dzikusa wychowam.
Dobrze robiłaś, najlepsza socjalizacja jest w rodzinie z młodszym rodzeństwem, do przedszkola od 4 r. ż. to najlepsza decyzja.
Tak. To takie komunistyczne rozumowanie bo państwo ma wychowywać a nie mama , która w życiu malucha jest najważniejsza jaka by nie była . Nie musi być profesjonalna wystarczy że jest mamą. Tata też ma swoją rolę do spełnienia. Powinien być drugim biegunem aby dziecko podjęło sens życia. Nie powinien wchodzić w rolę matki jak wielu po panów teraz robi i dzieciak ma dwie mamy zamiast ojca.
@@ewadawidsson9099 Rozwiń proszę to "wchodzenie ojca w rolę matki". Czyli że niby co?
@@luanaperegrine Nie chce mi się. Tatusie wysyłają mamy do pracy a sami wyciskają mleko ze swoich piersi. Jeszcze do Polski nie doszło ale ta dekadencja już na zachodzie. Zniewieściali mężczyźni bez jaj siedzą na huśtawkach z dziećmi zamiast wziąć się za robotę , wychowanie fizyczne dzieci i być psychicznym wsparciem dla kobiety.
Ależ potężna dawka szczegółowych informacji ! Jestem pod ogromnym wrażeniem !
Obejrzane pozdro ze Śląska Tete a Tete 👍👊
🙏☺️
WOW. Pani profesor wygląda świetnie. Widać, że jest wielką fanką Fridy Kahlo.
Pani profesor ma pani racje obserwowałam swoje wnuki które bardzo lubiły oglądać filmy o sobie . Powtarzały ta czynność kilka razy.
Ja do moich dzieci mówię po polsku , mąż jest Francuzem mówi po angielsku i czasami po francusku , mieszkamy w Irlandii. Dzieci świetnie mówią w obu językach .
Ja dokładnie tak samo robiłam z jedzeniem że brokuł czeka na swoją siostrę w brzuszku i dziecko się cieszylo😁 ...i jadło.
Swietne informacje
Swoją drogą komentarze pod tym filmem są najlepszym dowodem szkodliwego wpływu internetu.
Ja też jestem "staroczesna", jak to mówi moja córka! Bardzo chwalę sobie takie zasady wychowania, tak ja byłam wychowywana w moim domu. Dziś trudno jest mi przeforsować te zasady🥺
Jestem mamą czterolatka i prawie dwulatka. Moje dzieci nigdy nie miały w rękech smartfona, tableta ani nie oglądały telewizji. Mój czterolatek kocha książki, w wieku 18 miesiecy znał wszystkie kolory w wieku 19 miesiecy potrafił policzyć 10 elementów. Wszystko to dzięki temu, że zamiast zatrówać mózg mojego dziecka obrazami, których nie jest w stanie przerobić, bawiliśmy się i dużo czytaliśmy. Jestem przekonana, że gdyby moje dzieci miały dostęp do technologii ich rozwój poszedłby w zupełnie innym kierunku,
Mam nadzieję, że to nie koniec spotkań z p. Jagodą 😊
W pełni się z panią profesor zgadzam.
Odkąd wprowadzaliśmy ekrany u naszego syna, a potem drugiego syna - zawsze rozmawialliśmy o tym co było na ekranie, co się podobało, jakie były postacie. Nie ma reakcji - poczekajmy z wprowadzeniem.
Potem doszło granie taty na konsoli a dzieci ogladają. I co? A no nic, po graniu w mario budowaliśmy trasy z poduszek po których dzieci skakały by przejść planszę. A następnego dnia to samo tylko z lego. Dzień kolejny - udawanie postaci z gry i zapasy na łóżku. Jeśli ekran (lepiej TV niż smartfon) jest częścią spędzania czasu RAZEM, to jestem zdania, że jesteśmy na dobrej drodze. Przy okazji ćwiczymy obserwację własnego ciała "tata, przerwij grę bo potrzebuję siku" w czasie dużej ilości bodźców. Ćwiczymy umawianie się - "po tej planszy kończymy". Albo próbę negocjacji "tata bardzo mi zależy czy możemy jeszcze dwie plansze". Jestem dumny gdy oglądamy bajkę i słyszę "tata, coś innego bo to jest dla mnie straszne".
Dokładnie , to my rodzice decydujemy i jesteśmy odpowiedzialni za rozwój naszych dzieci. P.s moja 3 latka chce jeździć samochodem 🤣
Moje dzieci dzięki kieszonkowym nauczyło sie gospodarować pieniędzmi . Starszy syn kończy LO i ma stałą pracę. Uczy się dobrze. Myślę że to jest bardziej zależne od podejścia rodziców do tej kwestii i ich konsekwencji.
Zaczynam oglądać , poprezdni wywiad z Panią ieszyńską, BOMBA. DZIĘKUJĘ|:)
Ja mam jedno pytanie do ludzi z pokolenia p. Profesor - "Na prawdę kiedyś czasy były takie wspaniałe? Faktycznie każdy miał przewidywalne, stałe godziny pracy i dziecko miało rutyne? Nikt nie cierpiał (z powodu tej rutyny) na wypalenia zawodowe? Dzieci były wychowywane przez kochających rodziców gdzie każdy miał podział obowiązków, a kobieta zwykle mogła się zajmować dziećmi tyle ile trzeba, gdyż mąż zarabiał wystaczająco dużo, a do tego babcia czy dziadek chętnie pomogli przy wnukach. Wszyscy mieszkali w wielopokoleniowym domu i po pracy musieli być ze sobą, bo nie mogli inaczej co oczywiście nie generowało żadnych konfiktów i stresów. No serio?" - Po takich wypowiedziach sie zastanawiam kiedy wybuchnie kontrrewolucja i spalimy na stosie smartfony
dokładnie! Kiedyś wszystko było idealne :D
Jestem pod ogromnym wrażeniem wiedzy i doświadczenia Pani Jagody. Do tego sposób przekazywania wiedzy jest bardzo dostępny dla każdego. Wspaniały gość! Dziękuję rownież za poruszenie tematu dwujęzyczności.